Rob Sol's Duiklogboek

Home » 2018

Category Archives: 2018

Duik 280 Vinkeveen, Zandeiland 4 met Otto

Drie weken terug sprak ik Otto tijdens een oktober-fest-party op de duikclub. Daar hebben we de afspraak gemaakt om vandaag te duiken. Ik was toen nog vast van plan om in mijn normale duikpak te gaan duiken. Maar in de tussentijd is het water flink afgekoeld dus heb ik van de week mijn plan toch maar een beetje aangepast.

Het eerste eiDuiken in een droogpak is een stuk comfortabeler omdat je grotendeels droog blijft tijdens het duiken. Het water maakt alleen nog direct contact met je hoofd en handen. De lucht in je pak isoleert je nog eens extra tegen de kou.  Maar het nadeel is dat die lucht vrijelijk door je pak kan verhuizen. Zwem je met je hoofd naar beneden, dan zal de lucht zich richting je voeten verplaatsen. En als je weer een beetje omhoog zwemt, verhuist de luchtbel zich naar je schouders. Hierdoor heb ik altijd in het begin wat minder controle over een mooie horizontale  positie in het water. Daarnaast is het pak erg stug waardoor ook de begingsvrijheid wat meer beperkt is. Om deze reden ben ik geen fan van ‘droog’ duiken en duik ik het liefst in een natpak.

Maar ja, als de watertemperatuur richting de 10 graden gaat, denk ik dat het droogpak toch de beste optie is.
Ik heb om 11:00 uur met Otto in Vinkeveen afgesproken en als ik iets voor elven de parkeerplaats oprij, zie ik Otto al staan. Als we bij het water kijken, zien we hoe kristalhelder het water is. Vanaf de kant kan je bijna de schelpjes op de bodem zien. Op ons gemak maken we onze sets in orde en hijsen ons in onze duikpakken. Kan ik normaal de punt van mijn tenen met gemak aanraken; in dit pak heb ik bij wijze van spreken al moeite om mijn knieën aan te raken. Maar desondanks lukt het me om alles aan te krijgen en op de juiste wijze aan te sluiten. Tussendoor hoor ik Otto steeds vragen ‘moet ik je even helpen?’ Het ziet er blijkbaar niet heel soepel uit….

Op het moment dat ik na Otto in het water spring moet ik even bijkomen van alle inspanningen. Maar vooral ook even op me laten inwerken dat ik weer op die vertrouwde plek in het water lig om straks onder de oppervlakte te verdwijnen. In 2016 was een plots einde gekomen aan mijn duikavonturen. Zo bijzonder dat ik het nu weer kan oppakken.

Maar goed, ik zie Otto’s duim een teken geven dat we onder water gaan. Ik laat de lucht uit mijn vest ontsnappen en daar ga ik ook. Wat een heerlijke gewaarwording. Het zicht is fantastisch. De duikstek lijkt gewoon klein nu je alles zo kan overzien. Ik laat wat lucht in mijn pak stromen om te voorkomen dat alles afknelt en daar gaan we…. Onderweg richting het 7 meter platform zie ik de bus al liggen. Niet te geloven wat een zicht. Na het platform duikt in de verte de majestueuze boeg van de botter voor me op. Zo mooi en vredig in het gefilterde zonlicht dat tot hier doordringt. Ik moet mijn ademautomaat goed vasthouden want met die smile op mijn gezicht schiet hij bijna uit mijn mond. Onderweg zie ik allemaal voor mij nieuwe bordjes. Liefdesverklaringen van duikclubs die zo nodig hun naam ergens op moeten bevestigen. Ook zie ik dat wederom een hoop onderwater objecten verplaatst of vernield zijn. Het is maar goed dat de genie destijds de onderwater bus verankerd heeft anders had die ook weer ergens anders gestaan.

Wat betreft de fauna is het in deze tijd van het jaar wat minder spectaculair. Een grote snoekbaars en wat middelgrote baarzen plus wat zoet water kreeftjes.

Aan het einde van de duik als we weer wat ondieper duiken (3 meter) vliegen mijn benen omhoog. De luchtbel in mijn pak verhuist richting mijn enkels. Het kost me moeite om horizontaal te blijven en de lucht de goede kant op te krijgen. Maar met een beetje oefening krijg ik dit trucje ook wel weer onder de knie.

Eenmaal uit het water kijk ik terug op een fantastische duik. Zonder mijn andere buddy’s te beledigen, Otto is een top-buddy die na afloop zelfs koffie en koekjes bij zich heeft.

Otto bedankt voor deze fantastische duik. |Ik heb zomaar het gevoel dat ik zelfs droogpakduiken weer leuk ga vinden. Tot de volgende keer…

Duik 279 Vinkeveen, Zandeiland 4 met Mark

Het is vandaag precies 2 jaar en een dag geleden dat ik voor het laatst buiten gedoken heb. De laatste keer was tijdens het Zeeland weekend in het Grevelingen meer op 27-8-2016. En vandaag heb ik er zoveel zin in om voor een uurtje onder het water oppervlakte te duiken.

20180828_180443_HDR

Ik duik met mijn vertrouwde buddy Mark op de heel vertrouwde duikstek Vinkeveen. Het weer is ideaal. Niet te warm/koud, weinig wind en droog. Door werkzaamheden aan de damwand is het zicht wat beperkt 3 tot 5 meter.

Vooraf thuis de uitrusting zorgvuldig ingepakt en extra gecheckt. Bij aankomst de duikvergunning geregeld. Ik ben er klaar voor! De rits van mijn semi droogpak had ik extra ingevet maar die geeft nog wel wat problemen en wil niet in één keer sluiten.

Wanneer we in het water plonzen, voelt het weer zo vertrouwd en wil ik maar één ding en dat is onder water gaan. Vooraf gaf ik aan; ‘doe in het begin nog maar even rustig aan zodat ik kan wennen’ en ik weet ook niet of ik direct zou kunnen klaren. Maar plop plop en mijn oren gaan open en ik voel me weer gewichtloos zweven in het water.

Wat een super gewaarwording, ik was bijna vergeten hoe relaxed dit is. Mark doet de navigatie zodat ik alleen maar hoef te volgen. Maar al snel heb ik mijn oriëntatie terug en herken ik precies waar we zwemmen.  Zoals ik al zei, is het zicht  niet optimaal maar er is genoeg te beleven. Naast alle vaste attributen onder water, hebben we ook veel vis gezien. Scholen baarzen die soms onder je door zwemmen en dan weer langs je, in kleine scholen. Maar ook snoekbaarzen, snoeken, kreeftjes en posjes.

Bij de botter op zo’n 11 meter diepte is het water zo’n 8 graden kouder.  Maar wel een stuk helderder.

De duikcomputer geeft 62 minuten aan als wij weer boven water komen. Mijn hoofd danst van geluk. Wat was het weer heerlijk om te duiken!

Mark, dank voor deze topduik!  Hopelijk duurt het nu minder lang voordat ik weer een duik maak…. +